Masz prawo nas wypróbować >>>

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ma pierwszeństwo przed decyzją o warunkach zabudowy

Naczelny Sąd Administracyjny (dalej jako: NSA) wyrokiem z 27 listopada 2017 roku o sygn. akt II OSK 445/16 rozstrzygnął, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzeni mają pierwszeństwo przed decyzją o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy dla danego terenu uchwalono plan miejscowy.

W sprawie rozstrzyganej przez NSA wydano decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych i na jej podstawie udzielono pozwolenia na budowę części inwestycji.

Następnie uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmujący teren, dla którego wydano decyzję o warunkach zabudowy.

Postanowienia planu miejscowego różniły się od treści decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ilości miejsc parkingowych przypadających na jeden lokal mieszkalny, które ma obowiązek zapewnić inwestor.

Inwestor uzyskał kolejne pozwolenie na budowę dla części inwestycji, zgodnie z którym zobowiązany był zapewnić miejsca parkingowe w ilości zgodnej z postanowieniami planu miejscowego.

Organ wydający decyzję o warunkach zabudowy próbował bezskutecznie stwierdzić jej wygaśnięcie.

Następnie inwestor wystąpił o zmianę drugiej decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie liczby miejsc postojowych, która została określona na podstawie planu miejscowego, domagając się aby była ona zgodna z decyzją o warunkach zabudowy.

Organ I instancji odmówił zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, albowiem stwierdził że wiążący jest plan miejscowy obowiązujący w chwili orzekania. Stanowisko to podzielił Organ II instancji utrzymując decyzję w mocy.

Sąd I instancji uznał za trafne stanowisko Organu I instancji i oddalił skargę inwestora.

NSA rozpoznając skargę kasacyjną inwestora wskazał, iż podstawą rozstrzygnięcia konfliktu między miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a decyzją o warunkach zabudowy jest art. 35 ust.1 pkt 1 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

W ocenie NSA, w przypadku obowiązywania planu miejscowego dla danego terenu niedopuszczalne jest wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy, nawet jeśli ustalenia miejscowego planu i warunków zabudowy są tożsame.

Ponadto, NSA wskazał, że zasada prymatu postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązuje również w sytuacji, gdy inwestycja realizowana jest etapami i wydano dla niej więcej niż jedną decyzję o pozwoleniu na budowę.

Natomiast zdaniem NSA, ochrona praw inwestorów realizujących budowę etapami zapewniona jest poprzez wydane – w początkowej fazie zamierzenia budowlanego – pozwolenie na budowę, na podstawie którego można realizować inwestycję w zakresie w nim określonym, a także poprzez brak możliwości stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 65 ust. 2 Ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.


Blog Prawniczy

  • Obciążenie hipoteką nieruchomości powstałej w wyniku zniesienia odrębnej własności lokalu obciążonego hipoteką

    W uchwale z 8 grudnia 2017 roku o sygn. akt III CZP 77/17 Sąd Najwyższy uznał, że w razie zniesienia odrębnej własności lokalu obciążonego hipoteką, hipoteka obciąża nieruchomość, w której skład wchodzi lokal będący wcześniej przedmiotem odrębnej własności.

    Uchwała zapadła na tle sprawy, w której Sąd Rejonowy dokonał zniesienia odrębnej własności lokalu obciążonego hipoteką umowną kaucyjną oraz podziału nieruchomości, na której posadowiony był budynek mieszkalny z wyodrębnionymi lokalami (jeden z lokali nie był obciążony hipoteką).

    Hipoteka ustanowiona na nieruchomości lokalowej została wpisana do księgi wieczystej nieruchomości gruntowej stanowiącej współwłasność dwóch osób – po 1/2 części.

    Sąd Rejonowy wyrokiem nakazał zmienić wpis hipoteki umownej kaucyjnej na całej nieruchomości poprzez wpisanie jej na udziale we współwłasności nieruchomości gruntowej byłego właściciela nieruchomości lokalowej obciążonej wcześniej hipoteką.

    Sąd Okręgowy rozpoznając apelację powziął wątpliwość co do wpływu zniesienia odrębnej własności lokalu na losy ustanowionej na nim hipoteki i w związku z tym przedstawił Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne.

    W omawianej uchwale Sąd Najwyższy podkreślił, że brak szczególnej regulacji, która chroniłaby wierzyciela hipotecznego w rozpatrywanym przypadku nie może być uznany za wynik decyzji ustawodawcy o nieistnieniu potrzeby udzielenia ochrony wierzycielowi hipotecznemu tylko za lukę legislacyjną.

    więcej
  • Oddanie dzieła a jego wykonanie

    W dniu 12 października 2017 roku Sąd Najwyższy wydał wyrok w sprawie o sygn. akt IV CSK 708/16, w którym rozstrzygnął kwestie wydania (oddania) dzieła i związanego z nim obowiązku odbioru dzieła na gruncie art 643 Kodeksu cywilnego (dalej jako: K.c.), zgodnie z którym:

    „Zamawiający obowiązany jest odebrać dzieło, które przyjmujący zamówienie wydaje mu zgodnie ze swym zobowiązaniem.”.

    W przedmiotowej sprawie powód (przyjmujący zamówienie) wniósł pozew przeciwko zamawiającemu o zasądzenie wynagrodzenia za wykonane dzieło. Sąd Okręgowy powództwo oddalił.

    Zgodnie z ustaleniami Sądu I instancji, łącząca strony umowa o dzieło zawierała klauzulę, zgodnie z którą zamawiający mógł odstąpić od umowy w razie przekroczenia przez przyjmującego zamówienie terminu określonego w umowie. Powód dostarczył zamawiającemu dzieło po upływie wskazanego wyżej terminu, przy czym zamawiający odstąpił od umowy pismem nadanym w urzędzie pocztowym, które dotarło do przyjmującego zamówienie po oddaniu przez niego dzieła.

    Sąd I instancji uznał, iż pozwany skutecznie odstąpił od umowy, a klauzulę umowną zawierającą prawo odstąpienia od umowy zakwalifikował jako lex commisoria w rozumieniu art. 492 K.c. o treści:

    „Jeżeli uprawnienie do odstąpienia od umowy wzajemnej zostało zastrzeżone na wypadek niewykonania zobowiązania w terminie ściśle określonym, strona uprawniona może w razie zwłoki drugiej strony odstąpić od umowy bez wyznaczenia terminu dodatkowego. To samo dotyczy wypadku, gdy wykonanie zobowiązania przez jedną ze stron po terminie nie miałoby dla drugiej strony znaczenia ze względu na właściwości zobowiązania albo ze względu na zamierzony przez nią cel umowy, wiadomy stronie będącej w zwłoce.”.

    więcej