Masz prawo nas wypróbować >>>

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ma pierwszeństwo przed decyzją o warunkach zabudowy

Naczelny Sąd Administracyjny (dalej jako: NSA) wyrokiem z 27 listopada 2017 roku o sygn. akt II OSK 445/16 rozstrzygnął, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzeni mają pierwszeństwo przed decyzją o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy dla danego terenu uchwalono plan miejscowy.

W sprawie rozstrzyganej przez NSA wydano decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych i na jej podstawie udzielono pozwolenia na budowę części inwestycji.

Następnie uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmujący teren, dla którego wydano decyzję o warunkach zabudowy.

Postanowienia planu miejscowego różniły się od treści decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ilości miejsc parkingowych przypadających na jeden lokal mieszkalny, które ma obowiązek zapewnić inwestor.

Inwestor uzyskał kolejne pozwolenie na budowę dla części inwestycji, zgodnie z którym zobowiązany był zapewnić miejsca parkingowe w ilości zgodnej z postanowieniami planu miejscowego.

Organ wydający decyzję o warunkach zabudowy próbował bezskutecznie stwierdzić jej wygaśnięcie.

Następnie inwestor wystąpił o zmianę drugiej decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie liczby miejsc postojowych, która została określona na podstawie planu miejscowego, domagając się aby była ona zgodna z decyzją o warunkach zabudowy.

Organ I instancji odmówił zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, albowiem stwierdził że wiążący jest plan miejscowy obowiązujący w chwili orzekania. Stanowisko to podzielił Organ II instancji utrzymując decyzję w mocy.

Sąd I instancji uznał za trafne stanowisko Organu I instancji i oddalił skargę inwestora.

NSA rozpoznając skargę kasacyjną inwestora wskazał, iż podstawą rozstrzygnięcia konfliktu między miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a decyzją o warunkach zabudowy jest art. 35 ust.1 pkt 1 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

W ocenie NSA, w przypadku obowiązywania planu miejscowego dla danego terenu niedopuszczalne jest wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy, nawet jeśli ustalenia miejscowego planu i warunków zabudowy są tożsame.

Ponadto, NSA wskazał, że zasada prymatu postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązuje również w sytuacji, gdy inwestycja realizowana jest etapami i wydano dla niej więcej niż jedną decyzję o pozwoleniu na budowę.

Natomiast zdaniem NSA, ochrona praw inwestorów realizujących budowę etapami zapewniona jest poprzez wydane – w początkowej fazie zamierzenia budowlanego – pozwolenie na budowę, na podstawie którego można realizować inwestycję w zakresie w nim określonym, a także poprzez brak możliwości stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 65 ust. 2 Ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.


Blog Prawniczy

  • Nie można zrzec się prawa do wniesienia odwołania „na przyszłość”

    W postępowaniu administracyjnym strona ma możliwość zrzeczenia się prawa do wniesienia odwołania od decyzji. Jest to stosunkowo nowe uprawnienie, którego wprowadzenie nowelizacją z czerwca 2017 roku miało na celu przyśpieszenie postępowania. Z dniem doręczenia organowi odpowiedniego oświadczenia, decyzja staje się ostateczna i prawomocna. Należy jednak pamiętać, że zgodnie z art 127a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako: K.p.a.) „zrzeczenie” może nastąpić tylko w trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania.

    Przywołana powyżej regulacja, z pozoru prosta i klarowna, stałą się jednak źródłem ciekawego problemu, który rozstrzygnął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 13.12.2018 r., sygn. akt IV SA/Gl 861/18. W stanie faktycznym, który był podstawą orzeczenia, skarżąca odebrała decyzję w siedzibie organu pierwszej instancji i od razu złożyła oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania. Po analizie decyzji oraz jej uzasadnienia skarżąca zmieniła jednak zdanie i jeszcze tego samego dnia sporządziła i wniosła odwołanie od decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego przez skarżącą, uznając iż ta, w dniu otrzymania decyzji, skutecznie zrzekła się prawa do wniesienia odwołania. Skarżąca nie zgodziła się z tym stanowiskiem i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który przyznał jej rację.

    więcej
  • Rażąca strata wykonawcy jako przesłanka podwyższenia wynagrodzenia ryczałtowego

    Sąd Najwyższy (dalej jako: SN) w wyroku z 8 marca 2018 roku o sygn. akt II CSK 325/17 wskazał, że wynagrodzenie ryczałtowe z umowy o dzieło jest związane z obciążeniem wykonawcy ryzykiem nieprzewidzianego wzrostu rozmiaru prac lub kosztów oraz że ryzyko nieuwzględnienia wszystkich prac wymaganych do zrealizowania przedmiotu zamówienia w całości spoczywa na wykonawcy. SN wyjaśnił także, że pojęcie „rażącej straty”, o którym mowa w art. 632 § 2 Kodeksu cywilnego (dalej jako: K.c.), odnosi się do straty niweczącej kalkulację poczynioną przez wykonawcę przy uwzględnieniu zwykłego ryzyka kontraktowego. Nie musi to być strata zagrażająca kondycji finansowej wykonawcy albo grożąca mu upadłością. Strata związana jest z konkretnym stosunkiem prawnym oraz uwzględnia kryteria obiektywne i subiektywne odnoszące się do rozmiarów działalności wykonawcy.

    W przedmiotowej sprawie pozwany w związku z realizowanym generalnym wykonawstwem inwestycji polegającej na budowie centrum logistycznego złożył powodowi ofertę na wykonanie robót ziemnych i drogowych. W zamian za wykonanie ww. prac pozwany zaproponował powodowi wynagrodzenie ryczałtowe w wysokości 7.400.000,00 zł.

    Strony przeprowadziły negocjacje, z których został sporządzony szczegółowy protokół precyzujący przedmiot robót powierzonych powodowi, jak również istotne postanowienia stosunku umownego. Negocjacje doprowadziły do podpisania zlecenia, na podstawie którego powód zobowiązał się do kompletnego wykonania robót ziemnych i drogowych w ramach inwestycji w zamian za kwotę 7.070.000,00 zł netto tytułem wynagrodzenia ryczałtowego.

    W toku realizacji umowy została ona trzykrotnie aneksowana z uwagi na poszerzenie przedmiotu robót oraz podwyższenie wynagrodzenia do kwoty 7.400.000,00 zł netto.

    Z uwagi na konieczność wykonania robót związanych ze stabilizacją gruntu przy użyciu specjalistycznych maszyn, powód zawarł umowę z podwykonawcą, który zobowiązał się do wykonania prac polegających na rozsypaniu spoiwa i wymieszaniu gruntu zestawem typu Stehr a także zakupił mieszankę gruntową.

    więcej