Masz prawo nas wypróbować >>>

Blog

Wniosek o obniżenie wysokości opłat pobieranych w postępowaniu egzekucyjnym bez opłaty sądowej

W sprawach o egzekucję świadczeń pieniężnych komornik na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o komornikach sądowych i egzekucji (dalej jako: u.k.s.e.) może pobrać od dłużnika:

  • opłatę stosunkową w wysokości 15% wartości wyegzekwowanego świadczenia (nie niższą niż 1/10 i nie wyższą niż trzydziestokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego), a w przypadku wyegzekwowania świadczenia wskutek skierowania egzekucji do wierzytelności z rachunku bankowego, wynagrodzenia za pracę, świadczenia z ubezpieczenia społecznego jak również wypłacanych na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zasiłku dla bezrobotnych, dodatku aktywizacyjnego, stypendium oraz dodatku szkoleniowego opłata stosunkowa wynosi 8% wartości wyegzekwowanego świadczenia (nie może być niższa niż 1/20 i nie wyższa niż dziesięciokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego);
  • opłatę stosunkową w wysokości 5% wartości świadczenia pozostałego do wyegzekwowania (nie niższą niż 1/20 i nie wyższą niż dziesięciokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego) w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela lub w sytuacji, gdy wierzyciel w ciągu sześciu miesięcy nie dokonał czynności potrzebnej do dalszego prowadzenia postępowania lub nie zażądał podjęcia zawieszonego postępowania. W razie umorzenia postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela zgłoszony przed doręczeniem dłużnikowi zawiadomienia o wszczęciu egzekucji, komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 1/20 przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

Ustawodawca w art. 49 ust. 7 u.k.s.e. wprowadził możliwość złożenia przez dłużnika wniosku o obniżenie wysokości wyżej wskazanych opłat (dalej jako: wniosek).

Przepisy u.k.s.e. i Ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (dalej jako: u.k.s.c.) nie przewidują pobrania opłaty sądowej od wniosku.

więcej



Odpowiedzialność członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za działanie lub zaniechanie sprzeczne z prawem lub interesem spółki

W wyroku z 24 lipca 2014 roku o sygn. akt II CSK 627/13 Sąd Najwyższy rozstrzygnął sprawę dotyczącą odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na podstawie art. 293 § 1 Kodeksu spółek handlowych (dalej jako: K.s.h.), zgodnie z którym:

„Członek zarządu, rady nadzorczej, komisji rewizyjnej oraz likwidator odpowiada wobec spółki za szkodę wyrządzoną działaniem lub zaniechaniem sprzecznym z prawem lub postanowieniami umowy spółki, chyba że nie ponosi winy.”.

Sąd Najwyższy przyjął, że odpowiedzialność na podstawie art. 293 § 1 K.s.h. powstaje w przypadku zawinionych działań członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością dokonanych z przekroczeniem granic ryzyka gospodarczego, które są sprzeczne z interesem spółki i naruszają ogólny nakaz określony w art. 201 K.s.h. (prowadzenie spraw spółki i reprezentacja spółki).

Tym samym, członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością ponosi odpowiedzialność za skutki swoich decyzji gospodarczych.

więcej



Legitymacja czynna do dochodzenia roszczeń w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

Sąd Najwyższy w wyroku z 9 marca 2016 roku o sygn. akt II CSK 411/15 zbadał kwestie dotyczące roszczenia określonego w art. 36 ust. 3 Ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako: u.p.z.p.), zgodnie z którym:
„Jeżeli, w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, wartość nieruchomości uległa obniżeniu, a właściciel albo użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość i nie skorzystał z praw, o których mowa w ust. 1 i 2 (art. 36 ust. 1 i 2 u.p.z.p. – dopisek autora), może żądać od gminy odszkodowania równego obniżeniu wartości nieruchomości.”.

W omawianym wyroku stwierdzono, że roszczenie z art. 36 ust. 3 u.p.z.p. powstaje tylko na rzecz właściciela lub użytkownika wieczystego, który nie zrealizował roszczeń z art. 36 ust. 1 lub 2 u.p.z.p. i zbywa nieruchomość (prawo użytkowania wieczystego).

Sąd Najwyższy trafnie zwrócił uwagę na niekonsekwencję ustawodawcy, który w art. 36 ust 3 u.p.z.p. posługuje się pojęciem „zbycia” nieruchomości, natomiast w art. 37 ust. 1 u.p.z.p. dotyczącym sposobu określenia wysokości odszkodowania wskazuje na jego ustalenie na dzień „sprzedaży” nieruchomości.

Pomimo tej rozbieżności, Sąd Najwyższy opowiedział się za jednolitym stanowiskiem orzecznictwa, zgodnie z którym pod pojęciem „zbycia” nieruchomości wskazanym w art. 36 ust. 3 u.p.z.p. należy rozumieć czynność prawną odpłatną.

więcej



Dziesięcioletni termin przedawnienia roszczeń z tytułu obniżenia wartości nieruchomości na skutek uchwalenia albo zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

Sąd Apelacyjny w Poznaniu wyrokiem z 20 stycznia 2017 roku w sprawie o sygn. akt I ACa 836/16 uwzględnił apelację wniesioną przez Klienta Kancelarii J&N od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu, którym oddalono powództwo o zasądzenie odszkodowania z tytułu obniżenia wartości nieruchomości na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze względu na przedawnienie roszczenia.

Roszczenie Klienta Kancelarii J&N było oparte o treść art. 36 ust. 3 Ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako: u.p.z.p.), zgodnie z którym: „Jeżeli, w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, wartość nieruchomości uległa obniżeniu, a właściciel albo użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość i nie skorzystał z praw, o których mowa w ust. 1 i 2 (art. 36 ust. 1 i 2 u.p.z.p. – dopisek autora), może żądać od gminy odszkodowania równego obniżeniu wartości nieruchomości.”.

Sąd Okręgowy w Poznaniu przyjął, że roszczenie o zasądzenie odszkodowania z tytułu obniżenia wartości nieruchomości na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przedawnia się w terminach określonych w art. 118 Kodeksu cywilnego (dalej jako: K.c.). Zdaniem Sądu I instancji, roszczenie Klienta Kancelarii J&N było związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym przedawniło się w terminie trzech lat od dnia wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Sąd Apelacyjny w Poznaniu uwzględniając apelację Klienta Kancelarii J&N nie podzielił rozumowania Sądu Okręgowego w Poznaniu.

Sąd II instancji podając ustnie zasadnicze powody rozstrzygnięcia stwierdził, że choć do przedawnienia roszczeń z art. 36 ust. 3 u.p.z.p. należy stosować art. 118 K.c., to w sprawie należy przyjąć 10-letni termin przedawnienia, a nie jak uznał Sąd Okręgowy w Poznaniu 3-letni termin tak jak dla roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

więcej



Wynagrodzenie minimalne i minimalna stawka godzinowa w 2017 roku

Z dniem 1 stycznia 2017 r. wchodzą w życie istotne zmiany Ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.

Przede wszystkim od nowego roku osoby pracujące na umowach zlecenia – z nielicznymi wyjątkami – będą musiały otrzymywać wynagrodzenie, które po przeliczeniu na godziny będzie równe lub większe od określonej przepisami minimalnej stawki godzinowej. Oznacza to, że co do zasady nie będzie miało znaczenia, czy strony umowy ustalą wynagrodzenie uzależnione od czasu wykonania zlecenia, czy też posłużą się formułą ryczałtową. więcej



Blog Prawniczy

  • Ustalenie warunków zabudowy jako etap wstępny realizacji inwestycji

    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 stycznia 2017 roku o sygn. akt II OSK 1048/15 rozstrzygnął kwestię dotyczącą ustalenia warunków zabudowy jako etapu wstępnego realizacji inwestycji.

    W przedmiotowej sprawie odmówiono uchylenia decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-biurowo-handlowego o powierzchni sprzedaży poniżej 2.000 m2 z dwiema kondygnacjami zarzucając wnioskodawcom, iż nie posiadają statusu strony postępowania w rozumieniu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako: K.p.a.):

    „Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek”.

    Na decyzję o odmowie uchylenia decyzji o warunkach zabudowy wniesiono środek zaskarżenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego uzasadniając m.in., że niedopuszczalne jest ograniczanie liczby stron postępowania, szczególnie w przypadku dużych inwestycji w zabudowie miejskiej, albowiem wywierają one wpływ również na nieruchomości niegraniczące z nimi bezpośrednio.

    więcej
  • W projekcie budowlanym należy uwzględnić analizę dotyczącą zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń

    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 listopada 2016 roku o sygn. akt II OSK 191/15 rozstrzygnął kwestię dotyczącą obowiązku uwzględnienia w projekcie budowlanym obiektu analizy w zakresie zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń mieszkalnych w sąsiednich budynkach.

    W sprawie zakwestionowano decyzję o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami oraz garażem podziemnym zarzucając, iż zamierzenie budowlane nie spełnia norm nasłonecznienia budynku usytuowanego w bliskim sąsiedztwie.

    Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję o pozwoleniu na budowę, wskazując, że spełnione zostały wymogi określone w § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie(Dz.U. 2002, nr 75, poz. 690 wraz z późn. zm.; dalej jako: Rozporządzenie) dotyczące nasłonecznienia pomieszczeń.

    Zdaniem organu odwoławczego, biorąc pod uwagę dopuszczenie wymaganego czasu nasłonecznienia dla zabudowy śródmiejskiej, pokoje mieszkalne w sąsiednim budynku powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 1,6 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7:00 – 17:00.

    więcej