Masz prawo nas wypróbować >>>

dr Bartosz Kleban

Radca prawny. Zajmuje się problematyką prawa własności intelektualnej. Jest autorem i współautorem szeregu publikacji naukowych dotyczących zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i pokrewnymi. Posiada doświadczenie w sprawach z zakresu prawa cywilnego, administracyjnego i prawa Unii Europejskiej. Klientów zagranicznych obsługuje w języku angielskim.

Absolwent Wydziału Prawa i Administracji UAM Poznań. Ukończył stacjonarne studia doktoranckie na tym Wydziale i obronił rozprawę doktorską pt. „Stosunki pomiędzy uprawnionym autorsko a organizacjami zbiorowego zarządzania w prawie polskim”. Autor licznych artykułów dotyczących prawa autorskiego, m.in. w Systemie Prawa Prywatnego (2013, 2017) oraz w serii Zarys Prawa Własności Intelektualnej wydanej przez Wydawnictwo C.H. Beck (2010-2011, 2015). Prowadzi praktyczne szkolenia z zakresu prawa autorskiego, m.in. w ramach projektów UE. Od marca 2014 r. pełni funkcję Arbitra Komisji Prawa Autorskiego (obecnie III kadencję). Na co dzień uczy Studentów UAM Poznań, Wyższej Szkoły Umiejętności Społecznych w Poznaniu oraz Akademii Muzycznej w Poznaniu.

W Kancelarii Prawnej dr Marek Jarzyński & Kornel Novak pracuje od 2003 roku.

Posiada wiele zainteresowań pozaprawniczych. Był m.in. stałym współpracownikiem „Autogiełdy Wielkopolskiej” (2001-2004) oraz pisma „Mój Opel” wydawanego przez Polskie Stowarzyszenie Dealerów Opla (2001-2004). Jest fanem techniki, szczególnie techniki motoryzacyjnej oraz miłośnikiem pojazdów szynowych i kolei. Zainteresowania dr. Bartosza Klebana obejmują również historię sportów samochodowych i astronomię.

Lista publikacji naukowych dr. Bartosza Klebana

Lista publikacji naukowych dr. Bartosza Klebana

Blog Prawniczy

  • Rażąca strata wykonawcy jako przesłanka podwyższenia wynagrodzenia ryczałtowego

    Sąd Najwyższy (dalej jako: SN) w wyroku z 8 marca 2018 roku o sygn. akt II CSK 325/17 wskazał, że wynagrodzenie ryczałtowe z umowy o dzieło jest związane z obciążeniem wykonawcy ryzykiem nieprzewidzianego wzrostu rozmiaru prac lub kosztów oraz że ryzyko nieuwzględnienia wszystkich prac wymaganych do zrealizowania przedmiotu zamówienia w całości spoczywa na wykonawcy. SN wyjaśnił także, że pojęcie „rażącej straty”, o którym mowa w art. 632 § 2 Kodeksu cywilnego (dalej jako: K.c.), odnosi się do straty niweczącej kalkulację poczynioną przez wykonawcę przy uwzględnieniu zwykłego ryzyka kontraktowego. Nie musi to być strata zagrażająca kondycji finansowej wykonawcy albo grożąca mu upadłością. Strata związana jest z konkretnym stosunkiem prawnym oraz uwzględnia kryteria obiektywne i subiektywne odnoszące się do rozmiarów działalności wykonawcy.

    W przedmiotowej sprawie pozwany w związku z realizowanym generalnym wykonawstwem inwestycji polegającej na budowie centrum logistycznego złożył powodowi ofertę na wykonanie robót ziemnych i drogowych. W zamian za wykonanie ww. prac pozwany zaproponował powodowi wynagrodzenie ryczałtowe w wysokości 7.400.000,00 zł.

    Strony przeprowadziły negocjacje, z których został sporządzony szczegółowy protokół precyzujący przedmiot robót powierzonych powodowi, jak również istotne postanowienia stosunku umownego. Negocjacje doprowadziły do podpisania zlecenia, na podstawie którego powód zobowiązał się do kompletnego wykonania robót ziemnych i drogowych w ramach inwestycji w zamian za kwotę 7.070.000,00 zł netto tytułem wynagrodzenia ryczałtowego.

    W toku realizacji umowy została ona trzykrotnie aneksowana z uwagi na poszerzenie przedmiotu robót oraz podwyższenie wynagrodzenia do kwoty 7.400.000,00 zł netto.

    Z uwagi na konieczność wykonania robót związanych ze stabilizacją gruntu przy użyciu specjalistycznych maszyn, powód zawarł umowę z podwykonawcą, który zobowiązał się do wykonania prac polegających na rozsypaniu spoiwa i wymieszaniu gruntu zestawem typu Stehr a także zakupił mieszankę gruntową.

    więcej
  • Klauzula wyłączająca kary umowne w umowie deweloperskiej jest niedozwolona

    Sąd Najwyższy wyrokiem z 10 sierpnia 2017 roku o sygn. akt I CSK 10/17 orzekł, iż klauzula wyłączająca możliwość zastrzeżenia kar umownych zawarta w postanowieniach umowy deweloperskiej jest niedozwolona prawnie.

    W omawianej sprawie Sąd Okręgowy uwzględniając powództwo nabywców lokalu uznał za niedozwolone postanowienie wzorca umowy deweloperskiej wyłączające możliwość zastrzeżenia kar umownych o treści „Strony postanawiają nie nakładać wzajemnie kar umownych dla stron udokumentowanej tym aktem umowy deweloperskiej” i zakazał pozwanemu deweloperowi wykorzystywania go w obrocie z konsumentami.

    Następnie Sąd Apelacyjny, podzielając ustalenia faktyczne i ocenę prawną Sądu I instancji, oddalił apelację pozwanego dewelopera.

    Od powyższego wyroku deweloper złożył skargę kasacyjną żądając uznania, iż wyżej wskazane postanowienie nie stanowi niedozwolonego postanowienia umownego.

    W skardze kasacyjnej pozwany deweloper zarzucał Sądowi Apelacyjnemu nieprawidłową wykładnię art. 483 Kodeksu cywilnego (dalej jako: K.c.), z której w jego ocenie wynika, iż kara umowna zastrzeżona w umowie deweloperskiej może zabezpieczać jedynie spełnienie świadczenia przez dewelopera. Podnosił przy tym, iż także świadczenia nabywców lokali, takie jak obowiązek stawiennictwa w celu odebrania przedmiotu umowy, podpisania umowy w formie aktu notarialnego, a także przystąpienia do czynności notarialnej, mogą zostać zabezpieczone karą umowną.

    więcej