Masz prawo nas wypróbować >>>

Miesięczne archiwum: Kwiecień 2018

Środa, 2 maja 2018 r.



Informujemy, że w środę, 2 maja 2018 r. Kancelaria J&N będzie nieczynna.

W sprawach pilnych prosimy o kontakt pod numerem telefonu 61 85 40 110.

Prawo odrębnej własności lokalu nie wygasa wraz z upływem okresu użytkowania wieczystego



Sąd Najwyższy w składzie siedmiu sędziów podjął uchwałę z 25 sierpnia 2017 roku o sygn. akt III CZP 11/17 o treści:

„Upływ terminu, na który zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego gruntu, nie powoduje wygaśnięcia prawa odrębnej własności lokalu znajdującego się w budynku położonym na tym gruncie.”.

Tym samym, Sąd Najwyższy rozstrzygnął istniejącą od wielu lat rozbieżność w doktrynie i orzecznictwie.

Zgodnie z pierwszym poglądem w momencie wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego gruntu wygasa również prawo własności lokali. Pogląd ten uzasadniano przede wszystkim treścią art. 235 § 2 Kodeksu cywilnego (dalej jako: K.c.), zgodnie z którym:

„Przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.”.

Przytoczony przepis stanowi o akcesoryjności prawa własności wzniesionych na użytkowanym gruncie budynków i zainstalowanych urządzeń, które nie może istnieć bez istnienia prawa użytkowania wieczystego gruntu. Prawo własności do takich budynków i urządzeń nie może występować w obrocie samodzielnie.

więcej

Uprawnienie do dochodzenia roszczeń planistycznych



Zgodnie z art. 36 ust. 1 Ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2017, poz. 1073 tekst jedn. wraz z późn. zm.; dalej jako: u.p.z.p.) jeżeli, w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może, z zastrzeżeniem art. 36 ust. 2 u.p.z.p., żądać od gminy odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części.

W wyroku z 20 lutego 2018 roku o sygn. akt I ACa 850/17 Sąd Apelacyjny w Katowicach rozstrzygnął sprawę, w której powodowie domagali się zasądzenie od gminy odszkodowania na podstawie ww. przepisu wobec istotnego ograniczenia korzystania z ich nieruchomości w sposób zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem w związku z uchwaleniem planu miejscowego.

Pozwana gmina zakwestionowała uprawnienie powodów do dochodzenia roszczenia.

W wyroku z 20 lutego 2018 roku Sąd Apelacyjny w Katowicach podzielił prezentowany w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym legitymacja czynna do dochodzenia roszczeń z art. 36 ust. 1 u.p.z.p. przysługuje właścicielom albo użytkownikom wieczystym, których dotknęły skutki zmian w planowaniu przestrzennym, czyli osobom, którym przysługiwały wymienione prawa do nieruchomości w chwili wejścia w życie nowego lub zmienionego planu miejscowego. Osoby te muszą być właścicielami albo użytkownikami wieczystymi nieruchomości do chwili zamknięcia rozprawy przed sądem drugiej instancji.

więcej

Zawezwanie do próby ugodowej a przerwanie biegu przedawnienia



Sąd Najwyższy w dniu 20 lipca 2017 roku wydał wyrok w sprawie o sygn. I CSK 716/16, w którym rozstrzygnął między innymi kwestię dotyczącą przerwania biegu przedawnienia roszczenia przez złożenie wniosku o zawezwanie do próby ugodowej.

Zgodnie z art. 123 § 1 Kodeksu cywilnego (dalej jako: K.c.):

„Bieg przedawnienia przerywa się:

1) przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia;

2) przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje;

3) przez wszczęcie mediacji.”

W przedmiotowej sprawie Sąd Okręgowy zasądził od pozwanego na rzecz powodów należność wraz z odsetkami tytułem wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości.

Pozwany złożył apelację od wyroku Sądu I instancji podnosząc zarzut zasiedzenia służebności przesyłu.

Jak ustalił Sąd Apelacyjny, powodowie złożyli do Sądu Rejonowego wniosek o zawezwanie do próby ugodowej dotyczący wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości oraz umownego ukształtowania zasad dalszego korzystania z niej.

Sąd Apelacyjny uznał, iż była to czynność przed sądem, która zgodnie z art 123 § 1 K.c. stosowanym odpowiednio przerwała bieg zasiedzenia służebności.

więcej

Zasada dobrego sąsiedztwa a nielegalna zabudowa



Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 9 listopada 2017 roku o sygn. akt II SA/Po 512/17 rozstrzygnął sprawę dotyczącą normy zawartej w art. 61 ust. 1 Ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2016, poz. 778 wraz z późn. zm.; dalej jako: u.p.z.p.), która określa zasady wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Jednym z warunków wydania takiej decyzji jest spełnienie zasady tzw. dobrego sąsiedztwa, tj. aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu [vide: art. 61 ust. 1 pkt 1) u.p.z.p.].

Ustalanie wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu następuje w oparciu o Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 2003, nr 164, poz. 1588), zgodnie z którym właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p.

W badanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stanie faktycznym, inwestorzy wnieśli o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej przede wszystkim na postawieniu przyczepy kempingowej, budowie wiaty nad przyczepą oraz budynku letniskowego z dobudowaną wiatą, co miało nastąpić w ramach legalizacji samowoli budowlanej.

więcej

Blog Prawniczy

  • Nie można zrzec się prawa do wniesienia odwołania „na przyszłość”

    W postępowaniu administracyjnym strona ma możliwość zrzeczenia się prawa do wniesienia odwołania od decyzji. Jest to stosunkowo nowe uprawnienie, którego wprowadzenie nowelizacją z czerwca 2017 roku miało na celu przyśpieszenie postępowania. Z dniem doręczenia organowi odpowiedniego oświadczenia, decyzja staje się ostateczna i prawomocna. Należy jednak pamiętać, że zgodnie z art 127a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako: K.p.a.) „zrzeczenie” może nastąpić tylko w trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania.

    Przywołana powyżej regulacja, z pozoru prosta i klarowna, stałą się jednak źródłem ciekawego problemu, który rozstrzygnął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 13.12.2018 r., sygn. akt IV SA/Gl 861/18. W stanie faktycznym, który był podstawą orzeczenia, skarżąca odebrała decyzję w siedzibie organu pierwszej instancji i od razu złożyła oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania. Po analizie decyzji oraz jej uzasadnienia skarżąca zmieniła jednak zdanie i jeszcze tego samego dnia sporządziła i wniosła odwołanie od decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego przez skarżącą, uznając iż ta, w dniu otrzymania decyzji, skutecznie zrzekła się prawa do wniesienia odwołania. Skarżąca nie zgodziła się z tym stanowiskiem i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który przyznał jej rację.

    więcej
  • Rażąca strata wykonawcy jako przesłanka podwyższenia wynagrodzenia ryczałtowego

    Sąd Najwyższy (dalej jako: SN) w wyroku z 8 marca 2018 roku o sygn. akt II CSK 325/17 wskazał, że wynagrodzenie ryczałtowe z umowy o dzieło jest związane z obciążeniem wykonawcy ryzykiem nieprzewidzianego wzrostu rozmiaru prac lub kosztów oraz że ryzyko nieuwzględnienia wszystkich prac wymaganych do zrealizowania przedmiotu zamówienia w całości spoczywa na wykonawcy. SN wyjaśnił także, że pojęcie „rażącej straty”, o którym mowa w art. 632 § 2 Kodeksu cywilnego (dalej jako: K.c.), odnosi się do straty niweczącej kalkulację poczynioną przez wykonawcę przy uwzględnieniu zwykłego ryzyka kontraktowego. Nie musi to być strata zagrażająca kondycji finansowej wykonawcy albo grożąca mu upadłością. Strata związana jest z konkretnym stosunkiem prawnym oraz uwzględnia kryteria obiektywne i subiektywne odnoszące się do rozmiarów działalności wykonawcy.

    W przedmiotowej sprawie pozwany w związku z realizowanym generalnym wykonawstwem inwestycji polegającej na budowie centrum logistycznego złożył powodowi ofertę na wykonanie robót ziemnych i drogowych. W zamian za wykonanie ww. prac pozwany zaproponował powodowi wynagrodzenie ryczałtowe w wysokości 7.400.000,00 zł.

    Strony przeprowadziły negocjacje, z których został sporządzony szczegółowy protokół precyzujący przedmiot robót powierzonych powodowi, jak również istotne postanowienia stosunku umownego. Negocjacje doprowadziły do podpisania zlecenia, na podstawie którego powód zobowiązał się do kompletnego wykonania robót ziemnych i drogowych w ramach inwestycji w zamian za kwotę 7.070.000,00 zł netto tytułem wynagrodzenia ryczałtowego.

    W toku realizacji umowy została ona trzykrotnie aneksowana z uwagi na poszerzenie przedmiotu robót oraz podwyższenie wynagrodzenia do kwoty 7.400.000,00 zł netto.

    Z uwagi na konieczność wykonania robót związanych ze stabilizacją gruntu przy użyciu specjalistycznych maszyn, powód zawarł umowę z podwykonawcą, który zobowiązał się do wykonania prac polegających na rozsypaniu spoiwa i wymieszaniu gruntu zestawem typu Stehr a także zakupił mieszankę gruntową.

    więcej