W dniu 10 stycznia 2017 roku S\u0105d Najwy\u017cszy wyda\u0142 wyrok w sprawie o sygn. akt V CSK 222\/16 dotycz\u0105cej roszczenia w\u0142a\u015bcicieli przeciwko gminie o zap\u0142at\u0119 odszkodowania na podstawie art. 36 ust. 3 Ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.) z tytu\u0142u obni\u017cenia warto\u015bci nieruchomo\u015bci w zwi\u0105zku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.<\/p>\n
Przepis art. 36 ust. 3 u.p.z.p. ma na celu wyr\u00f3wnanie w\u0142a\u015bcicielowi (u\u017cytkownikowi wieczystemu) rzeczywistej szkody poniesionej na skutek uchwalenia albo zmiany planu miejscowego. Odszkodowania od gminy mo\u017ce dochodzi\u0107 w\u0142a\u015bciciel albo u\u017cytkownik wieczysty, je\u017celi sprzeda\u0142 nieruchomo\u015b\u0107 za cen\u0119 ni\u017csz\u0105 ni\u017c by\u0142aby mo\u017cliwa do uzyskania, gdyby planu nie uchwalono lub nie zmieniono i nie skorzysta\u0142 wcze\u015bniej z uprawnie\u0144 przewidzianych w art. 36 ust. 1 i 2 u.p.z.p., tj. z mo\u017cliwo\u015bci uzyskania odszkodowania albo wykupienia nieruchomo\u015bci albo zamiany na inn\u0105 nieruchomo\u015b\u0107, w zwi\u0105zku ze szkod\u0105 spowodowan\u0105 niemo\u017cliwo\u015bci\u0105 albo istotnym ograniczeniem korzystania z nieruchomo\u015bci zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem.<\/p>\n
Zgodnie z art. 37 ust. 3 u.p.z.p. roszczenia, o kt\u00f3rych mowa w art. 36 ust. 3 u.p.z.p., mo\u017cna zg\u0142asza\u0107 w terminie 5 lat od dnia, w kt\u00f3rym plan miejscowy albo jego zmiana sta\u0142y si\u0119 obowi\u0105zuj\u0105ce.<\/p>\n
<\/p>\n
W omawianej sprawie powodowie w 2000 roku uzyskali warunki zabudowy i zagospodarowania nieruchomo\u015bci, lecz utraci\u0142y one wa\u017cno\u015b\u0107 w okresie obowi\u0105zywania planu zagospodarowania przestrzennego z 1994 roku wobec nie wyst\u0105pienia o pozwolenie na budow\u0119. Z dniem 1 stycznia 2010 roku wszed\u0142 w \u017cycie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z kt\u00f3rym nieruchomo\u015b\u0107 oznaczono jako tereny zieleni urz\u0105dzonej z zakazem budowy. W pa\u017adzierniku 2010 roku powodowie zbyli nieruchomo\u015b\u0107 na rzecz gminy za kwot\u0119 230.055 z\u0142, a warto\u015b\u0107 nieruchomo\u015bci przy uwzgl\u0119dnieniu zapis\u00f3w planu miejscowego z 1994 roku zmniejszy\u0142a si\u0119 o kwot\u0119 405.690 z\u0142.<\/p>\n
S\u0105d II instancji zmieni\u0142 wyrok S\u0105du I instancji oddalaj\u0105cy pow\u00f3dztwo o zas\u0105dzenie kwoty 405.690 z\u0142 z tytu\u0142u odszkodowania za obni\u017cenie warto\u015bci nieruchomo\u015bci w zwi\u0105zku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w ten spos\u00f3b, \u017ce zas\u0105dzi\u0142 od gminy na rzecz powod\u00f3w kwot\u0119 80.000 z\u0142, a w pozosta\u0142ej cz\u0119\u015bci pow\u00f3dztwo i apelacj\u0119 oddali\u0142.<\/p>\n
S\u0105d II instancji uzna\u0142, \u017ce powodowie dokonali zmiany przedmiotowej pow\u00f3dztwa przez \u017c\u0105danie zas\u0105dzenia wy\u017cszej kwoty po up\u0142ywie terminu do zg\u0142oszenia roszczenia wynikaj\u0105cego z art. 37 ust. 3 u.p.z.p.<\/p>\n
S\u0105d Najwy\u017cszy po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej powod\u00f3w uchyli\u0142 wyrok S\u0105du II instancji w cz\u0119\u015bci oddalaj\u0105cej pow\u00f3dztwo i przekaza\u0142 spraw\u0119 S\u0105dowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, stwierdzaj\u0105c \u017ce:<\/p>\n
\u201eAnaliza charakteru terminu okre\u015blonego w art. 37 ust. 3 u.p.z.p. […] przemawia za trafno\u015bci\u0105 dotychczasowych wypowiedzi orzecznictwa i judykatury wskazuj\u0105cych na zawity charakter tego terminu. W przepisie tym ustawodawca okre\u015bli\u0142 dla poszkodowanego w\u0142a\u015bciciela lub u\u017cytkownika termin pi\u0119ciu lat od daty wej\u015bcia w \u017cycie nowego planu zagospodarowania przestrzennego na zg\u0142oszenie roszczenia do gminy nie stanowi\u0105c, \u017ce jest to termin przedawnienia. Ustanowi\u0142 zatem szczeg\u00f3ln\u0105 procedur\u0119 dochodzenia roszczenia nak\u0142adaj\u0105c na poszkodowanych obowi\u0105zek zg\u0142oszenia roszczenia podmiotowi okre\u015blonemu ustawowo jako zobowi\u0105zany do wykonania zobowi\u0105zania odszkodowawczego przed wyst\u0105pieniem z roszczeniem na drog\u0119 s\u0105dow\u0105.\u201d<\/em>.<\/p>\n W dalszej cz\u0119\u015bci uzasadnienia S\u0105d Najwy\u017cszy podkre\u015bli\u0142, \u017ce termin wskazany w art. 37 ust. 3 u.p.z.p. jest terminem prawa materialnego \u2013 terminem zawitym do zg\u0142oszenia roszczenia odszkodowawczego w celu zachowania prawa dochodzenia roszczenia przed s\u0105dem powszechnym:<\/p>\n \u201eZg\u0142oszenie roszczenia obowi\u0105zanemu do jego zaspokojenia stanowi o\u015bwiadczenie woli, kt\u00f3re musi do niego doj\u015b\u0107 przed up\u0142ywem terminu w taki spos\u00f3b, by si\u0119 m\u00f3g\u0142 z nim zapozna\u0107 (art. 61 k.c.), a wi\u0119c gdy zosta\u0142o ono zamieszczone w pozwie lub innym pi\u015bmie, konieczne jest dor\u0119czenie obowi\u0105zanemu przed tym terminem.\u201d<\/em>.<\/p>\n W uzasadnieniu S\u0105d Najwy\u017cszy wskaza\u0142 ponadto, \u017ce takie roszczenie odszkodowawcze przeciwko gminie przedawnia si\u0119 w terminie 10 lat<\/strong>:<\/p>\n \u201eRoszczenie o odszkodowanie z art. 36 ust. 3 u.p.z.p. przedawnia si\u0119 w og\u00f3lnym terminie dziesi\u0119ciu lat, o kt\u00f3rym mowa w art. 118 k.c., za\u015b pocz\u0105tek biegu przedawnienia biegnie od daty wej\u015bcia w \u017cycie nowego planu miejscowego, albo jego zmiany tj. od dnia, w kt\u00f3rym nast\u0105pi\u0142o zdarzenie powoduj\u0105ce obni\u017cenie warto\u015bci nieruchomo\u015bci. Je\u017celi zatem roszczenie zosta\u0142o zg\u0142oszone gminie przed up\u0142ywem terminu okre\u015blonego w tym przepisie (art. 37 ust. 3 u.p.z.p. \u2013 dop. autora), a pozew zosta\u0142 wniesiony po jego up\u0142ywie, roszczenie nie wygasa i mo\u017ce by\u0107 dochodzone zar\u00f3wno w zakresie warto\u015bciowym \u017c\u0105da\u0144 zg\u0142oszonych, jak i \u017c\u0105da\u0144 warto\u015bciowo nieujawnionych, je\u017celi twierdzenia faktyczne obejmuj\u0105 istotne elementy usprawiedliwiaj\u0105ce roszczenie.\u201d<\/em>.<\/p>\n Wyrok S\u0105du Najwy\u017cszego z 10 stycznia 2017 roku stanowi potwierdzenie linii orzeczniczej, zgodnie z kt\u00f3r\u0105 termin na zg\u0142oszenie gminie roszczenia o odszkodowanie z tytu\u0142u obni\u017cenia warto\u015bci nieruchomo\u015bci wskutek uchwalenia lub zmiany planu miejscowego ma charakter zawity<\/strong>.<\/p>\n Taka wyk\u0142adnia art. 37 ust. 3 u.p.z.p. oznacza, \u017ce w\u0142a\u015bciciel (u\u017cytkownik wieczysty) zachowuje prawo dochodzenia roszczenia przed s\u0105dem, je\u017celi zg\u0142osi gminie roszczenie w terminie 5 lat od dnia, w kt\u00f3rym plan miejscowy albo jego zmiana sta\u0142y si\u0119 obowi\u0105zuj\u0105ce<\/strong>. W przypadku zg\u0142oszenia gminie takiego roszczenia w wy\u017cej wskazanym terminie i wniesienia pozwu o odszkodowanie po jego up\u0142ywie, roszczenie nie wygasa tak\u017ce w zakresie \u017c\u0105da\u0144 warto\u015bciowo nieujawnionych, o ile twierdzenia faktyczne obejmuj\u0105 istotne elementy, kt\u00f3re usprawiedliwiaj\u0105 roszczenie.<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" W dniu 10 stycznia 2017 roku S\u0105d Najwy\u017cszy wyda\u0142 wyrok w sprawie o sygn. akt V CSK 222\/16 dotycz\u0105cej roszczenia w\u0142a\u015bcicieli przeciwko gminie o zap\u0142at\u0119 odszkodowania na podstawie art. 36 ust. 3 Ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.) z tytu\u0142u obni\u017cenia warto\u015bci nieruchomo\u015bci w zwi\u0105zku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 36 ust. 3 u.p.z.p. ma […]<\/p>","protected":false},"author":26,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[6],"tags":[],"class_list":["post-2455","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-blogi"],"yoast_head":"\n