Masz prawo nas wypróbować >>>

Miesięczne archiwum: Luty 2017

Odpowiedzialność członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za działanie lub zaniechanie sprzeczne z prawem lub interesem spółki



W wyroku z 24 lipca 2014 roku o sygn. akt II CSK 627/13 Sąd Najwyższy rozstrzygnął sprawę dotyczącą odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na podstawie art. 293 § 1 Kodeksu spółek handlowych (dalej jako: K.s.h.), zgodnie z którym:

„Członek zarządu, rady nadzorczej, komisji rewizyjnej oraz likwidator odpowiada wobec spółki za szkodę wyrządzoną działaniem lub zaniechaniem sprzecznym z prawem lub postanowieniami umowy spółki, chyba że nie ponosi winy.”.

Sąd Najwyższy przyjął, że odpowiedzialność na podstawie art. 293 § 1 K.s.h. powstaje w przypadku zawinionych działań członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością dokonanych z przekroczeniem granic ryzyka gospodarczego, które są sprzeczne z interesem spółki i naruszają ogólny nakaz określony w art. 201 K.s.h. (prowadzenie spraw spółki i reprezentacja spółki).

Tym samym, członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością ponosi odpowiedzialność za skutki swoich decyzji gospodarczych.

więcej

Legitymacja czynna do dochodzenia roszczeń w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego



Sąd Najwyższy w wyroku z 9 marca 2016 roku o sygn. akt II CSK 411/15 zbadał kwestie dotyczące roszczenia określonego w art. 36 ust. 3 Ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako: u.p.z.p.), zgodnie z którym:
„Jeżeli, w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, wartość nieruchomości uległa obniżeniu, a właściciel albo użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość i nie skorzystał z praw, o których mowa w ust. 1 i 2 (art. 36 ust. 1 i 2 u.p.z.p. – dopisek autora), może żądać od gminy odszkodowania równego obniżeniu wartości nieruchomości.”.

W omawianym wyroku stwierdzono, że roszczenie z art. 36 ust. 3 u.p.z.p. powstaje tylko na rzecz właściciela lub użytkownika wieczystego, który nie zrealizował roszczeń z art. 36 ust. 1 lub 2 u.p.z.p. i zbywa nieruchomość (prawo użytkowania wieczystego).

Sąd Najwyższy trafnie zwrócił uwagę na niekonsekwencję ustawodawcy, który w art. 36 ust 3 u.p.z.p. posługuje się pojęciem „zbycia” nieruchomości, natomiast w art. 37 ust. 1 u.p.z.p. dotyczącym sposobu określenia wysokości odszkodowania wskazuje na jego ustalenie na dzień „sprzedaży” nieruchomości.

Pomimo tej rozbieżności, Sąd Najwyższy opowiedział się za jednolitym stanowiskiem orzecznictwa, zgodnie z którym pod pojęciem „zbycia” nieruchomości wskazanym w art. 36 ust. 3 u.p.z.p. należy rozumieć czynność prawną odpłatną.

więcej

Blog Prawniczy

  • Rażąca strata wykonawcy jako przesłanka podwyższenia wynagrodzenia ryczałtowego

    Sąd Najwyższy (dalej jako: SN) w wyroku z 8 marca 2018 roku o sygn. akt II CSK 325/17 wskazał, że wynagrodzenie ryczałtowe z umowy o dzieło jest związane z obciążeniem wykonawcy ryzykiem nieprzewidzianego wzrostu rozmiaru prac lub kosztów oraz że ryzyko nieuwzględnienia wszystkich prac wymaganych do zrealizowania przedmiotu zamówienia w całości spoczywa na wykonawcy. SN wyjaśnił także, że pojęcie „rażącej straty”, o którym mowa w art. 632 § 2 Kodeksu cywilnego (dalej jako: K.c.), odnosi się do straty niweczącej kalkulację poczynioną przez wykonawcę przy uwzględnieniu zwykłego ryzyka kontraktowego. Nie musi to być strata zagrażająca kondycji finansowej wykonawcy albo grożąca mu upadłością. Strata związana jest z konkretnym stosunkiem prawnym oraz uwzględnia kryteria obiektywne i subiektywne odnoszące się do rozmiarów działalności wykonawcy.

    W przedmiotowej sprawie pozwany w związku z realizowanym generalnym wykonawstwem inwestycji polegającej na budowie centrum logistycznego złożył powodowi ofertę na wykonanie robót ziemnych i drogowych. W zamian za wykonanie ww. prac pozwany zaproponował powodowi wynagrodzenie ryczałtowe w wysokości 7.400.000,00 zł.

    Strony przeprowadziły negocjacje, z których został sporządzony szczegółowy protokół precyzujący przedmiot robót powierzonych powodowi, jak również istotne postanowienia stosunku umownego. Negocjacje doprowadziły do podpisania zlecenia, na podstawie którego powód zobowiązał się do kompletnego wykonania robót ziemnych i drogowych w ramach inwestycji w zamian za kwotę 7.070.000,00 zł netto tytułem wynagrodzenia ryczałtowego.

    W toku realizacji umowy została ona trzykrotnie aneksowana z uwagi na poszerzenie przedmiotu robót oraz podwyższenie wynagrodzenia do kwoty 7.400.000,00 zł netto.

    Z uwagi na konieczność wykonania robót związanych ze stabilizacją gruntu przy użyciu specjalistycznych maszyn, powód zawarł umowę z podwykonawcą, który zobowiązał się do wykonania prac polegających na rozsypaniu spoiwa i wymieszaniu gruntu zestawem typu Stehr a także zakupił mieszankę gruntową.

    więcej
  • Klauzula wyłączająca kary umowne w umowie deweloperskiej jest niedozwolona

    Sąd Najwyższy wyrokiem z 10 sierpnia 2017 roku o sygn. akt I CSK 10/17 orzekł, iż klauzula wyłączająca możliwość zastrzeżenia kar umownych zawarta w postanowieniach umowy deweloperskiej jest niedozwolona prawnie.

    W omawianej sprawie Sąd Okręgowy uwzględniając powództwo nabywców lokalu uznał za niedozwolone postanowienie wzorca umowy deweloperskiej wyłączające możliwość zastrzeżenia kar umownych o treści „Strony postanawiają nie nakładać wzajemnie kar umownych dla stron udokumentowanej tym aktem umowy deweloperskiej” i zakazał pozwanemu deweloperowi wykorzystywania go w obrocie z konsumentami.

    Następnie Sąd Apelacyjny, podzielając ustalenia faktyczne i ocenę prawną Sądu I instancji, oddalił apelację pozwanego dewelopera.

    Od powyższego wyroku deweloper złożył skargę kasacyjną żądając uznania, iż wyżej wskazane postanowienie nie stanowi niedozwolonego postanowienia umownego.

    W skardze kasacyjnej pozwany deweloper zarzucał Sądowi Apelacyjnemu nieprawidłową wykładnię art. 483 Kodeksu cywilnego (dalej jako: K.c.), z której w jego ocenie wynika, iż kara umowna zastrzeżona w umowie deweloperskiej może zabezpieczać jedynie spełnienie świadczenia przez dewelopera. Podnosił przy tym, iż także świadczenia nabywców lokali, takie jak obowiązek stawiennictwa w celu odebrania przedmiotu umowy, podpisania umowy w formie aktu notarialnego, a także przystąpienia do czynności notarialnej, mogą zostać zabezpieczone karą umowną.

    więcej