Masz prawo nas wypróbować >>>

Charakter prawny dziennika budowy jako dowodu w postępowaniu cywilnym

W wyroku z 16 listopada 2016 roku o sygn. akt I CSK 795/15 Sąd Najwyższy zajął stanowisko w sprawie oceny charakteru prawnego dziennika budowy jako dowodu w postępowaniu cywilnym.

Sąd Najwyższy rozpatrywał sprawę, w której skarżący kwestionował ocenę Sądu Apelacyjnego, zgodnie z którą treść zapisów dziennika budowy, stanowiącego dowód w sprawie, nie korzysta z wynikających z art. 244 Kodeksu postępowania cywilnego (dalej jako: K.p.c.) domniemań prawdziwości i prawidłowości zawartych w nim twierdzeń, gdyż nie jest to dokument urzędowy.

Zdaniem skarżącego, o posiadaniu przez dziennik budowy charakteru dokumentu urzędowego świadczy treść art. 45 ust. 1 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (dalej jako: PrBud), zgodnie z którym: „Dziennik budowy stanowi urzędowy dokument przebiegu robót budowlanych oraz zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku wykonywania robót i jest wydawany odpłatnie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej.”.

Należy wskazać, że w postępowaniu cywilnym rozróżnia się dokumenty urzędowe (vide: art. 244 K.p.c.) oraz dokumenty prywatne (vide: art. 245 K.p.c.).

Zgodnie z art. 244 § 1 K.p.c. dokumenty urzędowe, sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy władzy publicznej i inne organy państwowe w zakresie ich działania, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone.

Natomiast dokument prywatny, sporządzony w formie pisemnej albo elektronicznej stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie (vide: art. 245 K.p.c.).

Sąd Najwyższy wskazał, że dokumenty urzędowe w świetle art. 244 K.p.c. muszą co do zasady pochodzić od podmiotów prawa publicznego.

Prowadzenie dziennika budowy, zgodnie z art. 42 ust. 2 pkt 1) PrBud jest obowiązkiem kierownika budowy (robót), który nie jest organem władzy publicznej lub innym wskazanym w art. 244 K.p.c.

Skoro kierownik budowy (robót) nie jest organem władzy publicznej, prowadzony przez niego dziennik budowy nie jest dokumentem urzędowym.

Sąd Najwyższy stwierdził, że dziennik budowy stanowi dokument prywatny w rozumieniu art. 245 K.p.c., wobec czego:

[…] przytoczone przez skarżącego wpisy kierownika budowy wyrażały jedynie jego opinię, która nie była wiążąca dla Sądu orzekającego w sprawie.”.

Dziennik budowy może stanowić dowód w sprawie, a okoliczności w nim przytoczone mogą mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie, choć prawdziwość tych okoliczności podlega badaniu Sądu, chociażby w odniesieniu do pozostałych dowodów.

W przypadku dziennika budowy ma to szczególne znaczenie, ponieważ jest to dokument sporządzany przez konkretny, wykwalifikowany podmiot, który ma obowiązek odnotowywać w nim przebieg budowy (robót).

Tym samym, skoro dziennik budowy nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 244 K.p.c., zapisy w nim zawarte nie mogą korzystać z domniemania prawdziwości i prawidłowości, jak w przypadku informacji zamieszczonych w dokumencie urzędowym.


Blog Prawniczy

  • Studium nie ma wpływu na odszkodowanie za obniżenie wartości nieruchomości

    W dniu 20 września 2016 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku wydał wyrok w sprawie o sygn. akt I ACa 821/15 rozstrzygający kwestie odszkodowania za obniżenie wartości nieruchomości w wyniku uchwalenia lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz mocy prawnej studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

    W przedmiotowej sprawie powodowie żądali od gminy odszkodowania za obniżenie wartości nieruchomości w związku z wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ich roszczenia były oparte na art. 36 ust. 3 i art. 37 ust. 1 Ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako: u.p.z.p.):

    „Jeżeli, w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, wartość nieruchomości uległa obniżeniu, a właściciel albo użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość i nie skorzystał z praw, o których mowa w ust. 1 i 2, może żądać od gminy odszkodowania równego obniżeniu wartości nieruchomości.”;

    „Wysokość odszkodowania z tytułu obniżenia wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 36 ust. 3, oraz wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4, ustala się na dzień jej sprzedaży. Obniżenie oraz wzrost wartości nieruchomości stanowią różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem.”.

    więcej
  • Ustalenie wartości majątku spadkowego dla celów obliczenia zachowku

    Sąd Najwyższy w wyroku z 2 lutego 2017 roku o sygn. akt I CSK 260/16 wskazał, iż ustalając wartości składników majątku spadkowego dla celów obliczenia roszczenia z tytułu zachowku należy przyjąć ceny z dnia orzekania o zachowku.

    Ponadto Sąd Najwyższy podkreślił, że dziedziczność posiadania oznacza dziedziczenie określonej sytuacji prawnej, w jakiej w chwili otwarcia spadku znajdował się spadkodawca.

    W opisywanej sprawie Sąd ustalił, że spadkodawca w chwili śmierci był samoistnym posiadaczem nieruchomości przez okres 29 lat i 6 miesięcy. Testamentem sporządzonym w formie aktu notarialnego ustanowił swoją żonę jedyną spadkobierczynią. Po śmierci męża, kobieta wstąpiła do postępowania o nabycie prawa własności nieruchomości przez zasiedzenie, które to zakończyło się postanowieniem stwierdzającym, a następnie sprzedała nieruchomość.

    Syn spadkodawcy złożył pozew o zachowek przeciwko spadkobierczyni.

    Wysokość należnego zachowku wynika z art. 991 § 1 Kodeksu cywilnego (dalej jako: K.c.):

    „Zstępnym, małżonkowi oraz rodzicom spadkodawcy, którzy byliby powołani do spadku z ustawy, należą się, jeżeli uprawniony jest trwale niezdolny do pracy albo jeżeli zstępny uprawniony jest małoletni - dwie trzecie wartości udziału spadkowego, który by mu przypadał przy dziedziczeniu ustawowym, w innych zaś wypadkach - połowa wartości tego udziału (zachowek)”.

    więcej