Masz prawo nas wypróbować >>>

Charakter prawny dziennika budowy jako dowodu w postępowaniu cywilnym

W wyroku z 16 listopada 2016 roku o sygn. akt I CSK 795/15 Sąd Najwyższy zajął stanowisko w sprawie oceny charakteru prawnego dziennika budowy jako dowodu w postępowaniu cywilnym.

Sąd Najwyższy rozpatrywał sprawę, w której skarżący kwestionował ocenę Sądu Apelacyjnego, zgodnie z którą treść zapisów dziennika budowy, stanowiącego dowód w sprawie, nie korzysta z wynikających z art. 244 Kodeksu postępowania cywilnego (dalej jako: K.p.c.) domniemań prawdziwości i prawidłowości zawartych w nim twierdzeń, gdyż nie jest to dokument urzędowy.

Zdaniem skarżącego, o posiadaniu przez dziennik budowy charakteru dokumentu urzędowego świadczy treść art. 45 ust. 1 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (dalej jako: PrBud), zgodnie z którym: „Dziennik budowy stanowi urzędowy dokument przebiegu robót budowlanych oraz zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku wykonywania robót i jest wydawany odpłatnie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej.”.

Należy wskazać, że w postępowaniu cywilnym rozróżnia się dokumenty urzędowe (vide: art. 244 K.p.c.) oraz dokumenty prywatne (vide: art. 245 K.p.c.).

Zgodnie z art. 244 § 1 K.p.c. dokumenty urzędowe, sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy władzy publicznej i inne organy państwowe w zakresie ich działania, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone.

Natomiast dokument prywatny, sporządzony w formie pisemnej albo elektronicznej stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie (vide: art. 245 K.p.c.).

Sąd Najwyższy wskazał, że dokumenty urzędowe w świetle art. 244 K.p.c. muszą co do zasady pochodzić od podmiotów prawa publicznego.

Prowadzenie dziennika budowy, zgodnie z art. 42 ust. 2 pkt 1) PrBud jest obowiązkiem kierownika budowy (robót), który nie jest organem władzy publicznej lub innym wskazanym w art. 244 K.p.c.

Skoro kierownik budowy (robót) nie jest organem władzy publicznej, prowadzony przez niego dziennik budowy nie jest dokumentem urzędowym.

Sąd Najwyższy stwierdził, że dziennik budowy stanowi dokument prywatny w rozumieniu art. 245 K.p.c., wobec czego:

[…] przytoczone przez skarżącego wpisy kierownika budowy wyrażały jedynie jego opinię, która nie była wiążąca dla Sądu orzekającego w sprawie.”.

Dziennik budowy może stanowić dowód w sprawie, a okoliczności w nim przytoczone mogą mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie, choć prawdziwość tych okoliczności podlega badaniu Sądu, chociażby w odniesieniu do pozostałych dowodów.

W przypadku dziennika budowy ma to szczególne znaczenie, ponieważ jest to dokument sporządzany przez konkretny, wykwalifikowany podmiot, który ma obowiązek odnotowywać w nim przebieg budowy (robót).

Tym samym, skoro dziennik budowy nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 244 K.p.c., zapisy w nim zawarte nie mogą korzystać z domniemania prawdziwości i prawidłowości, jak w przypadku informacji zamieszczonych w dokumencie urzędowym.


Blog Prawniczy

  • Należny zachowek oblicza się według cen z daty orzekania

    Wysokość zachowku należnego pominiętemu spadkobiercy zależy wprost od wartości spadku. Regulacja ustawowa nie określa jednak według jakich cen należy dokonać oszacowania poszczególnych składników masy spadkowej. Możliwe jest zaprezentowanie w tym zakresie co najmniej kilku poglądów, z których każdy może mieć wymierne przełożenie na wysokość roszczenia.

    W wielu sprawach istotne staje się ustalenie czy wartość spadku określać według stanu z chwili jego otwarcia (tj. śmierci spadkodawcy) oraz cen z daty orzekania o roszczeniach z tytułu zachowku, czy też poprzez przyjęcie stanu istniejącego np. w momencie sprzedaży składników masy spadkowej i według ceny uzyskanej przez spadkobiercę. Warto przy tym zwrócić uwagę, że roszczenie o zachowek przedawnia się z upływem 5 lat od momentu ogłoszenia testamentu (w szczególnych wypadkach od momentu otwarcia spadku). Pominięty spadkobierca ma zatem dosyć dużo czasu na dochodzenie swoich praw a w miarę jego upływu ceny poszczególnych składników mogą się zmieniać.

    więcej
  • Prawo odrębnej własności lokalu nie wygasa wraz z upływem okresu użytkowania wieczystego

    Sąd Najwyższy w składzie siedmiu sędziów podjął uchwałę z 25 sierpnia 2017 roku o sygn. akt III CZP 11/17 o treści:

    „Upływ terminu, na który zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego gruntu, nie powoduje wygaśnięcia prawa odrębnej własności lokalu znajdującego się w budynku położonym na tym gruncie.”.

    Tym samym, Sąd Najwyższy rozstrzygnął istniejącą od wielu lat rozbieżność w doktrynie i orzecznictwie.

    Zgodnie z pierwszym poglądem w momencie wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego gruntu wygasa również prawo własności lokali. Pogląd ten uzasadniano przede wszystkim treścią art. 235 § 2 Kodeksu cywilnego (dalej jako: K.c.), zgodnie z którym:

    „Przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.”.

    Przytoczony przepis stanowi o akcesoryjności prawa własności wzniesionych na użytkowanym gruncie budynków i zainstalowanych urządzeń, które nie może istnieć bez istnienia prawa użytkowania wieczystego gruntu. Prawo własności do takich budynków i urządzeń nie może występować w obrocie samodzielnie.

    więcej